Στον νοτιοανατολικό τομέα του αρχαιολογικού χώρου, στο τμήμα μεταξύ του ρωμαϊκού μαρμαρόστρωτου δρόμου που οδηγεί στην Αγορά και της σημερινής οδού Φιλίππου και δυτικά του συγκροτήματος του βαλανείου αποκαλύφθηκε στρώμα αρχιτεκτονικών καταλοίπων των ύστερων ελληνιστικών χρόνων εικ 1-10. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει στη δυτική περιοχή κτίριο με μνημειακή είσοδο εν παραστάσει εικ 11-14.
Το κτίριο αποτελείται από λασπόκτιστους τοίχους μεγάλου πλάτους ενώ αξιοσημείωτη είναι η χρήση μαρμάρινων δόμων στην τοιχοδομία του. Το δάπεδό του είναι κατασκευασμένο από καλά πατημένο χώμα, διάσπαρτα βότσαλα, χαλίκι και όστρεα. Ανασκαφικά διαπιστώθηκε η διάνοιξη κοιτών στο δάπεδό του για την ανακατασκευή των παλαιότερων τοίχων και την προσθήκη νεότερων ενώ το εσωτερικό τους πληρώθηκε με συμπαγές πηλόχωμα, επιμελώς στρωμένο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί εκ νέου το δάπεδο της πρώτης φάσης του κτιρίου.
Τα χαρακτηριστικά κινητά ευρήματα του χώρου περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων ένα μεγάλο σύνολο πήλινων τροχήλατων λυχναριών, θραύσματα αγγείων τύπου «δυτικής κλιτύος» περγαμηνών εργαστηρίων, πήλινα μυροδοχεία, καθώς και μία ομάδα ανάγλυφων σκύφων του τοπικού μακεδονικού και δηλιακών εργαστηρίων.
Με βάση τα ανασκαφικά δεδομένα και τη χρονολόγηση των κινητών ευρημάτων διακρίνονται τρεις οικοδομικές φάσεις του κτιρίου. Η πρωιμότερη τοποθετείται στα μέσα περίπου του 2ου αι. π.Χ., η επόμενη στα τέλη του προς αρχές του 1ου αι. π.Χ. και η τελευταία στα μέσα του 1ου αι. π.Χ.
Σε όλη την έκταση του νοτιοανατολικού τομέα, όπου ξεχωρίζουν το συγκρότημα του βαλανείου και το κτίριο με τη μνημειακή είσοδο εν παραστάσει, ανασκάφθηκαν επιπλέον αρχιτεκτονικά κατάλοιπα χώρων της ίδιας περιόδου, μεταξύ αυτών και ένας πιθεώνας στα δυτικά της αίθουσας του πυριατηρίου εικ 15-17, οι οποίοι μπορούν να συνδεθούν λειτουργικά με τα δύο αυτά οικοδομήματα ως σύγχρονα ή λίγο μεταγενέστερα προσκτίσματά τους. Σε μεταγενέστερη περίοδο, λίγο μετά την καταστροφή του βαλανείου που είναι το μόνο οικοδόμημα της περιοχής που εξακολουθεί να είναι σε χρήση και μετά τους ελληνιστικούς χρόνους ανοικοδομούνται νέα κτίσματα κατά μήκος του πλακόστρωτου ρωμαϊκού δρόμου στο πλαίσιο ενός καλά οργανωμένου αρχιτεκτονικού συνόλου με μεγάλη διάρκεια ζωής που φτάνει έως και τον 6ο αι. μ.Χ.
